Dzieciaki na Piętrze to cykl przedstawień, słuchowisk i warsztatów twórczych dla najmłodszych.

Informacje o spektaklach, jak i darmowe, twórcze książeczki oraz słuchowiska znajdziesz na stronie estrada.poznan.pl

Dobrej zabawy

Zaginione Perły Foki Agatki są nietypową kontynuacją Przygód Henia Humbaka. Historię wieloryba, który zgubił sie w Bałtyku znajdziecie m.in. na estrada.poznan.pl

Koordynatorka cyklu: Ewa Kroma

Autor tekstu: Patrycjusz Tomaszewski

Ilustracje i skład: Kasia Smoczyńska @koshstudio

Korekta: Bożena Sigismund, Janusz Sigismund

Estrada Poznańska, Miasto Poznań.

Wszystkie Prawa Zastrzeżone.

ISBN: 978-83-960250-2-9

SPIS TREŚCI

Zaginione perły foki Agatki

Kilka ciekawostek o fokach

Zadania

Epilog

– Cóż za poranek! Piękny świat. Piękna ja. Wszystko się zgadza – powiedziała obudzona foka Agatka. Lubiła dłużej pospać.

– Czas na poranną gimnastykę. Płetwa raz. Brzuszek raz. No, starczy. Nie można szaleć z tym sportem – dodała, po czym szybko zeskoczyła z kamienia do wody, by wziąć poranny prysznic. Włączyła też radio.

– Tu radio FOK FM – usłyszała. „Od dziś zobaczyć można wystawę klejnotów noszonych przez polskie królowe. Korony, berła, a nawet perły z ostatnich stuleci pierwszy raz od wielu lat pokazane zostaną publicznie”. Niestety, wstęp tylko dla ludzi.

Agata znieruchomiała.

– Perły? Czy ktoś powiedział: „perły”? Jak się cofa to radio?

Agata miała fisia na punkcie biżuterii. A już najbardziej kochała perły. Jej największym marzeniem był naszyjnik z prawdziwych pereł. To, codzienne spa, dużo rybek i komplementów. Tymczasem spiker w radiu kontynuował czytanie wiadomości:

„Wystawę o nazwie «Perły z lamusa» oglądać można przez tydzień nieopodal fokarium w Helu. Z dalszych wiadomości… Już pojutrze u wybrzeży Norwegii rozegrają się najważniejsze zawody

w wyskokach z wody. Swoją obecność zapowiedziały morskie ssaki i ryby z całego świata”.

Agata nie usłyszała kolejnych informacji. Oczyma wyobraźni widziała siebie ubraną w naszyjniki, kolie, tiary i inne królewskie klejnoty.

– Co? Niedaleko fokarium? Na wszystkie foki! Dobra, daję znać Baśce i po remiku od razu tam wskakujemy. Lalalallala. Piękne perły. Piękna ja.

Tymczasem tuż pod biegunem północnym wieloryb Heniu Humbak postanowił odwiedzić swoją mamę Elę.

– Heniu, ty znowu urosłeś. Każdego dnia coraz bardziej przypominasz tatę.

Heniu, podobnie jak Ela i jego tato Franciszek, był długopłetwcem oceanicznym. Potocznie te morskie ssaki nazywa się humbakami lub delikatnymi gigantami. To jedne z największych zwierząt na ziemi. A mimo swojego rozmiaru są jednymi z najłagodniejszych. Osiągają imponujące rozmiary. Samice mogą mierzyć nawet dziewiętnaście metrów. To tyle, co ekran w największym kinie.

– Dzień dobry, mamo. Muszę ci coś powiedzieć. Mam wspaniałe wieści.

– Ja też, Heniu – odpowiedziała Ela. – Jutro zaczynamy migrację na południe. Popłyniesz z nami, ale… nie wrócimy sami.

– Jak to?

– Będzie nam towarzyszyć twój braciszek lub siostrzyczka.

– Mamo! Ale super. Zawsze chciałem mieć rodzeństwo. Będziemy razem skakać jak najwyżej się da! Juhuu!

Ela nie zdążyła nawet powiedzieć Heniowi, że to tylko plany, a humbak już skakał ponad powierzchnię oceanu. W całej okolicy słychać było charakterystyczne dla Henia: Łiiiiiii.

– Heniu! Heniu! – wołała mama Ela.

– Tak, mamo – odpowiedział podekscytowany waleń.

– Jeszcze wszystko przed nami. To są nasze plany. Wypływamy z samego rana. Daj znać narwalom, że zobaczycie się znowu za jakieś pół roku.

– Mamo, a nie możemy popłynąć później?

– Proszę?

– Bo ja właśnie chciałem powiedzieć, że pojutrze zaczynają się zawody w skokach, i zobacz – dostałem się!

Heniu pokazał mamie Eli list z gratulacjami i zaproszeniem do startu w zawodach.

– Widzisz, mamo, ja muszę tam być. Już to widzę. Najlepiej skaczący wieloryb świata. To moje przeznaczenie. Czuję to.

– Heniu, bardzo się cieszę, ale wypływamy całą grupą. To już ustalone.

– Proszę, mamo.

Ela popatrzyła na Henia. Był taki szczęśliwy. Jego oczy błyszczały z ekscytacji.

Trzy tysiące kilometrów dalej, na Półwyspie Helskim w Polsce, foka Basia czekała na swoją kuzynkę Agatę.

– Na wszystkie foki. Gdzie się podziała ta łajza?

Z wyglądu Basia była podobna do Agaty. Miała jednak znamię pod szyją przypominające żyrafę.

Z charakteru, w przeciwieństwie do Agaty, twardo skakała po ziemi.

– Od razu „łajza” – odpowiedziała Agata, podpływając do Basi. – Remik nam się przedłużył z morświnami – dodała.

– Wygrałaś ty kiedyś w tego remika, Agato?

– No wiesz co! Baśka, od kiedy ty jesteś taka drobiazgowa? Ja tam nie gram dla wygranej. Zresztą jak mogę się skupić, kiedy Włodek cały czas mnie adoruje. On mnie kocha. Mówię ci.

– Ten sam morświn Włodek, który ma dziewczynę?

– On ją ma tylko dlatego, żeby wzbudzić moją zazdrość. Ja to wiem. Stary numer.

– Agato, kiedy ty dorośniesz?

– Baśka, to ma być dzień bez stresu, a ty mi już ciśnienie podnosisz.

– No dobra, dobra. Gotowa? – zapytała foka Basia.

– Jak nigdy. Czekałam cały miesiąc.

Basia z Agatą wypłynęły na brzeg, stając się sensacją na plaży. Ludzie podchodzili do fok i zaczęli robić sobie z nimi zdjęcia. Basia uciekała od nich w stronę lądu. Agata zaś pozowała na wszystkich bokach. Raz podnosiła płetwę piersiową, raz ogon.

– Agato! – zawołała znudzona Basia.

– Już idę, idę. Jakaś ty, Baśka, niecierpliwa. Meliskę sobie wypij, kwiatka powąchaj. Serio. Takie nerwy nie służą urodzie.

Agata szybko dołączyła do kuzynki i razem poskakały do budynku, na którego drzwiach napisano: Fokarium.

– Gotowa? – zapytała Agata.

Basia kiwnęła głową, po czym obie foki policzyły do trzech, każda uniosła jedną płetwę i jednocześnie zemdlały przed bramą fokarium. Wydały przy tym z siebie charakterystyczne westchnięcie.

– Aach.

– Ooch.

Od lat Agata i Baśka co jakiś czas odwiedzały fokarium w Helu. Tam opiekowali się nimi pracownicy ośrodka. Badali je, głaskali, karmili, masowali, po czym wypuszczali na wolność. Dziewczyny traktowały te wypady jak wakacje. Pracowniczki fokarium szybko odkryły, że fokom zaczęły się te pobyty podobać, więc ograniczono pomoc tylko dla fok wymagających leczenia. Agata szybko przejrzała ten plan i od tego czasu razem z Baśką, jak tylko chciały odpocząć, udawały, że mdleją przed bramą fokarium.

Znów się udało. Obie foki szybko trafiły do środka Stacji Morskiej Instytutu Oceanografii na cyplu helskim.

– O! Mamy nowe koleżanki – skomentowała Zuza, przewodniczka po fokarium. Oprowadzała właśnie wycieczkę turystów. – Jak widać, pomagamy też miejscowym fokom dojść do siebie po różnych sytuacjach stresowych. Dlatego na drzwiach mogliście zobaczyć tabliczkę z napisem Ośrodek Rehabilitacji Fok. Widzimy tu dwie foki szare. Proszę zwrócić uwagę, jakie mają piękne ubarwienie. Foki szare to najliczniejsza grupa fok zamieszkująca Bałtyk. Jest ich tu prawie trzydzieści tysięcy. Te dwa nowe okazy to ewidentnie samice.

– Skąd pani to wie? – zapytał Tomek, uczestnik wycieczki.

– Samce foki szarej są większe od samic. Mierzą czasem nawet do trzech metrów. Są też cięższe – mogą ważyć nawet trzysta kilogramów.

– Ja ważę trzydzieści kilogramów – powiedział siedmioletni Hugo.

– O! To dorosły samiec foki szarej waży dziesięć razy tyle co Hugo.

– Wow – odpowiedział chłopiec.

– Jak widać, mamy tu foki, które mierzą ok. sto dziewięćdziesiąt centymetrów i pewnie ważą około stu siedemdziesięciu kilogramów. Samice nie przekraczają bowiem dwóch metrów i stu osiemdziesięciu kilo.

– Jak ona może – zareagowała Agata.

– Ciii – wyszeptała Baśka.

– Ale żeby tak od razu o mojej wadze. Skandal – dodała pod nosem Agata.

– Agato, cicho, i leż nieruchomo, inaczej nas wyrzucą – szepnęła Baśka.

Tymczasem Zuza kontynuowała.

– Zwróćcie uwagę na pyszczki tych uroczych foczek. U fok szarych są one wydłużone, podobne nawet do psiaków. Zresztą, z ciekawostek, na małe foczki mówimy szczenięta. Te pyszczki u dorosłych samców są dodatkowo charakterystycznie uwypuklone. Zatem widać, że mamy tu dwie focze panny. Jak się przyjrzycie, to ich nozdrza przypominają literkę W.

– Faktycznie. Widzę tam „w”. Ale numer – dodał Hugo.

– Foki szare są zwierzętami stadnymi – opowiadała przewodniczka. – Zasiedlają głównie strefę przybrzeżną północno-wschodniego Bałtyku. Niekiedy wpływają rzekami w głąb lądu. Potrafią nurkować na głębokość ponad dwustu metrów i pozostawać pod wodą ok. dwudziestu minut.

– Ja umiem nurkować tylko z minutę – rzucił Tomek.

– Foki są w tym świetne, to prawda – podsumowała Zuza.

– A czy foki można głaskać? Chyba mają supermiękkie futerko. Takie idealne do tulenia – zapytała Elmirka.

– Foki są pod ścisłą ochroną. Oznacza to, że powinniśmy zapewnić im spokój. Jak je zobaczymy, nie przeszkadzajmy im. Mogą się bardzo zestresować. To jest ich plaża. My jesteśmy na niej gośćmi.

– Święte słowa – skwitowała Agata.

– Agato! Cii – uciszała Basia.

Nie minęła godzina a obie foki leżały na wygodnych leżakach, otulone białymi szlafrokami. Na głowach miały białe turbany, a na oczach plasterki ogórka. Tuż obok postawiono im parasol, a pod nim stoliczki z talerzami, na których ułożono małe rybki, trochę skorupiaków i małży.

– Mówię ci, Baśka, to jest życie.

– Mhm – odpowiedziała Basia. Foka starała się relaksować, ale Agata ciągle do niej zagadywała.

– Żeby tak można było odpoczywać codziennie. Ja ci mówię, świat by na tym zyskał. Ja byłabym wypoczęta i milsza. Jak ja byłabym milsza, to inni dla mnie też byliby milsi i wszystko byłoby takie… no… takie miłe.

– Mhm – Basia udawała, że słucha.

W tym samym czasie, w zimnych wodach Oceanu Arktycznego Heniu Humbak starał się przekonać mamę, by pozwoliła mu wziąć udział w konkursie skoków.

– Mamo?

– Tak, Heniu?

– Proszę, proszę, proszę.

– Nie, Heniu.

– Ale dlaczego, mamo?

– Wszystkie humbaki wyruszają na południe. Kiedy odłączysz się od grupy… zabłądzisz. Muszę ci przypominać, co wydarzyło się ostatnim razem?

– Nie, mamo. Pamiętam to dobrze.

– No właśnie. Nasze migracje to bardzo poważne podróże. Czyha na nas wiele niebezpieczeństw. Ludzie i sieci, które zastawiają. Kłusownicy, a nawet orki.

– Ja nadal nie wierzę, że orki są takie niedobre.

– To drapieżniki, Heniu. Jak są głodne, to w grupie potrafią zaatakować nawet młode humbaki. Dlatego tak ważne są nasze wspólne wędrówki. Jesteśmy wtedy bezpieczniejsi.

– Ale mamo, ja bym się oddalił tylko na konkurs. Pomyśl – miałabyś syna z medalem i trofeum. Najlepszego skoczka na świecie.

Ela spojrzała na Henia z miłością.

– Heniu, ty jesteś moim synkiem. Jesteś dla mnie wszystkim. Nie potrzebuję medali czy innych trofeów, by wiedzieć, że jesteś wyjątkowy. Dla mnie nie ma lepszego humbaka.

Heniu nie wiedział, co powiedzieć. Ela przytuliła syna i jednocześnie płetwą piersiową wytarła łezkę ze swojego policzka.

Trochę bardziej na południe, w helskim fokarium Agata przypomniała sobie o informacji z radia.

– Baśka! – krzyknęła, budząc kuzynkę z relaksującej drzemki.

– Agato, o mało nie spadłam z leżaka. Opanuj się.

– Ja ci nie powiedziałam najlepszego. W radiu mówili, że nieopodal fokarium jest wystawa królewskich klejnotów. To jest nam pisane. Złoto, brylanty i perły. Musimy tam iść. – Agata była bardzo podekscytowana.

– No dobra. Ale tylko jeśli dasz mi teraz poleżeć.

– Jasne, stara. Nie ma sprawy. Ja przecież zawsze na chillu.

– Agato, nadal rozmawiasz.

– Masz rację. To już milknę. Bez słowa. Nie usłyszysz żadnego zdania – Agata ściszała głos, ale z wrażenia nie mogła przestać mówić.

– Agato…

– Tak, tak – cichuteńko. Ani mru-mru. Cicho sza. To jestem ja, milcząca.

Po chwili obie zasnęły.

Kiedy Agata otworzyła oczy, było już ciemno.

– O nie. Przegapiłyśmy wystawę. Najgorzej Baśka. Najgorzej.

Zaspana Basia na pocieszenie poklepała Agatę płetwą.

– Już, już. Zawsze jest jutro.

Foki znały już na tyle pracowników obiektu, że wiedziały, co zrobić, by wrócić do domu.

W podskokach powędrowały do głównej bramy i zaczęły bardzo głośno hałasować. Dały w ten sposób sygnał, że chcą już opuścić fokarium. Będąca na dyżurze Malina zrozumiała, o co chodzi dziewczynom i szybko otworzyła im bramę. Agata ukłoniła się Malinie, po czym obie wypoczęte i najedzone foki poskakały w kierunku morza.

Tej nocy Agata nie mogła zasnąć. Śniły jej się zaręczyny z morświnem Włodkiem. Potem kolejne zaręczyny ze Sławkiem, niesforną foką z sąsiedniej plaży. Śnił jej się też ślub z Heniem Humbakiem, którego poznała dwa lata temu, kiedy ten zagubił się i wpłynął do Bałtyku. Za każdym razem miała na sobie inne klejnoty.

Bum! Trach! Nieznany hałas obudził wszystkie foki na plaży. Co to było?

Przestraszone zwierzęta szybko wskoczyły do morza i zanurkowały. Na plaży zostały tylko Eryka i Marzena. Obie opiekowały się młodymi, które nie umiały jeszcze pływać. Szybko złapały pokryte białym futerkiem szczenięta w pyszczki i schowały się na wydmach.

Niektóre foki, jak Agata, popłynęły w stronę kanału, by ukryć się za zacumowanymi u brzegu kutrami rybackimi.

W środku nocy trudno było coś zobaczyć w wodzie. Agata spojrzała ku górze i poza lekkim odbiciem księżyca dostrzegła mrugające czerwone i niebieskie światła. Potem dużo białych świateł. Z góry dobiegały też różne dziwne hałasy. Kuter, obok którego się schowała, zaczął się dziwnie kołysać. Po chwili ciszy coś wpadło do wody. Wyglądało to jak ponton, który bardzo szybko tonął. Z każdą chwilą, kiedy zbliżał się do Agaty, stawał się jednak mniejszy. Foka zauważyła, że ładnie odbija światło księżyca. Ani się spostrzegła, kiedy nieznany przedmiot uderzył ją w głowę i zawisł na jej szyi. Czy to? Nie… to niemożliwe.

– Na Foczpospolitą Morską, co tu się stało?

Naszyjnik z prawdziwych pereł! Tak. Agata myślała, że śni, ale to nie był sen. Nikt nie był w stanie tego wytłumaczyć. W środku nocy na foczą szyję Agaty spadły z nieba perły.

– No takie prezenty to ja rozumiem – skwitowała Agata. – Jestem gotowa na kolejne.

Foka szybko odpłynęła od kutra i podpłynęła do swojego ulubionego kamienia. Kiedy poczuła się bezpiecznie, wynurzyła łepek. Dała też znać pozostałym, że droga wolna.

– Co to mogło być? Widziałaś coś? – zapytała Basia.

– Może tak. Może nie – odpowiedziała enigmatycznie Agata.

Ocean Arktyczny był dziś wyjątkowo zimny. Heniu czuł to, choć miał już bardzo grubą warstwę tłuszczu, która chroni wieloryby przed zimnem. Nadszedł dzień wielkiej migracji. Przed humbakami ogromna podróż, na której końcu są ciepłe i przezroczyste wody Wysp Zielonego Przylądka.

– Heniu, najadłeś się? – zapytał tato Franciszek.

– Tak, tato.

– Byłeś na kolacji z przyjaciółmi?

– Tak, tato.

– Pamiętałeś, by poza krylem zjeść dużo śledzików?

– Tak, tato.

– Wiesz, że to, co teraz zjesz, musi ci wystarczyć na następnych kilka miesięcy?

– Taaak, tato.

– A poskaczemy trochę razem?

– Tak!, tato.

Tego pytania Heniu się nie spodziewał. Był przyzwyczajony do wielu pytań taty, który zyskał miano najbardziej uporządkowanego wieloryba w oceanie. Każdą rzecz musiał sprawdzać kilka razy. Ela często żartowała, że gdyby nie był humbakiem, zostałbym księgowym. Franciszek uwielbiał liczyć. W wolnym czasie podpływał do innych humbaków i prosił, by otwierały buzie. Liczył im wtedy fiszbiny. Bardzo się radował, kiedy spotykał humbaki, które miały ich więcej niż trzysta pięćdziesiąt. Z reguły wychodziło mu poniżej trzystu. Raz twierdził, że doliczył do czterystu, ale sam nie był pewien.

Heniu nie wiedział, co powiedzieć. W tych zimnych wodach bardzo rzadko skakał ponad wodę, a już na palcach jednej płetwy można policzyć, ile razy skoczył z tatą. To musiała być wyjątkowa okazja.

– Jesteś gotów?

– Tak, tato! – wykrzyknął wesoło Heniu i poszybował w górę.

– Łiiii – wydał z siebie okrzyk Heniu.

Tata Franciszek nie był dłużny i nabrał ogromnej prędkości, po czym wyłonił się z wody jak najprawdziwsza rakieta. Co to był za plusk!

– Wszyscy na was patrzą – szybko uspokoiła chłopaków Ela. – Już naprawdę, byle jak, ale jakoś się zachowujcie. Taki ważny dzień, a wam w głowie tylko głupoty.

Tata z Heniem spojrzeli na siebie i zachichotali.

– Przywołuję was do porządku. Proszę oszczędzać siły. Przed nami trudna i długa droga.

– Tak, mamo – odpowiedział Heniu.

– Tak, Elu – dodał Franciszek.

Panowie znów spojrzeli na siebie. Franciszek mrugnął w stronę Henia. Heniu odwzajemnił gest. Byli gotowi.

– To płetwy w ruch – rzuciła Ela i humbaki rozpoczęły coroczną migrację.

Plusk! Trach! Agata szybko wpadła do wody. Ktoś ją popchnął.

– Co ty masz na szyi? – zapytała zaniepokojona Basia. – Coś nawyrabiała?

– Basieńko, ty wrzuć na luz – powiedziała Agata. – Naprawdę. Co ja w sobie mam, że mnie niebiosa wynagradzają perłami? Powiem ci, nie wiem.

– O czym ty mówisz?

– Ojeju, Baśka. No obczaj to. Ukrywamy się w wodzie. Plum, plum. Coś wpada do wody. Plum, plum. Spływa na szyję. Plum, plum i to są perły. Tadam!

– Plum, plum i tak po prostu wpadły ci na szyję?

– Wspaniale, prawda? Dobrze wyglądam? Pewnie, że tak. Perły to podstawa każdej kreacji.

– Co ty nie powiesz.

– Jak będziesz grzeczna, kiedyś ci je pożyczę. Może. Może nie. Powiem ci, Basiu, świat jest od razu ładniejszy.

– A jeśli ktoś te perły zgubił i teraz płacze?

– To gwarantuję ci, że jak mnie zobaczy, to padnie z zachwytu. Ja tak mam. Po prostu.

– Oj, Agato, Agato – podsumowała Basia. – Skąd u ciebie ta wiara w siebie i ten optymizm?

– Jak to skąd? Z pereł. – Agatka się zaśmiała. Basia szybko do niej dołączyła.

Kiedy obie wypłynęły na plażę, każde focze oko skierowane było na Agatę. Przez całe popołudnie koleżanki podskakiwały do niej i chciały na własne oczy zobaczyć fokę, na którą z nieba spadły perły. Agata stała się foczą celebrytką. Wieść o foce z perłami dotarła nawet do foczego rezerwatu Mewia Łacha na Wyspie Sobieszewskiej, gdzie obok siebie czasem opala się jednocześnie nawet trzysta fok. Tam mieszkał Sławek, który podobał się Agacie. Agata oczywiście uważała, że się w niej zakochał. Kolejny absztyfikant. Sławek był umięśnioną foką. Wyróżniał się od innych pewnym elementem garderoby. Kiedyś znalazł na plaży biały podkoszulek i… krótko mówiąc, nosi go od ponad roku. Nie chce go zdjąć i każe mówić na siebie „Dylan”…

Tego popołudnia foka miała już dosyć towarzystwa. Znalazła fragment plaży, na którym mogła pobyć chwilę sama. Nie było jej dane nacieszyć się samotnością.

– Sławek? Co ty tu robisz? – powiedziała zarumieniona Agata.

– Nie Sławek, tylko Dylan. Co nie? – odparł. – Chciałem zobaczyć, czy to prawda.

– I co? Wspaniale się błyszczą, prawda? To na pewno przeze mnie. To jest mój błysk ze środka. Z Agaty.

– Ale numer, Agato. Możemy sprzedać ten naszyjnik ludziom i będziemy ustawieni na całe życie. Kupimy kawał plaży, zamówimy tam ładny kamień i będzie jak w raju. Co nie?

– My? U la la. Sławcio, Sławcio. Wiedziałam, że widzę w twych oczach miłość. Ja to mam wyczucie. Ale sorry, pereł nie oddam. To moje przeznaczenie.

Amory pary przerwała nagle Basia.

– Słuchajcie, słuchajcie. W FOK FM właśnie powiedzieli, że w nocy był napad na wystawę klejnotów i złodzieje skradli najcenniejsze przedmioty. Ścigają ich wszystkie policyjne radiowozy. Zabrano tiarę, kolię, berła i perły królowej Bony.

Basia i Dylan w tej samej chwili spojrzeli na naszyjnik Agaty.

– Ale numer – powiedziała Agata. – W tym samym czasie co niebiosa dały mi perły, ktoś okradł wystawę na Helu. Co za zbieg okoliczności.

– Agato… – zaczęła Basia.

– To bardzo rzadkie zjawisko. Moje legalne perły zostały mi podarowane przez przeznaczenie w tym samym czasie co ta kradzież. – Foka zeszła ze skały i zaczęła zbliżać się do wody. – No ciekawe. Ciekawe. Życie jest pełne niespodzianek. To na razie.

Foczka, przeczuwając, co zaraz powiedzą jej znajomi, coraz szybciej skakała ku morzu.

– No przecież to trzeba oddać – rzucił Dylan. – Będzie znaleźne.

– Agato, zatrzymaj się. Dobrze wiesz, że to te same perły – dodała Barbara.

Agata nagle usłyszała szelest i momentalnie zasnęła.

Kiedy obudziła się, zobaczyła jednym okiem, że Sławek i Basia też śpią. Było to dziwne. Sławcio chrapał jak sto pięćdziesiąt. Bardzo to rozbawiło Agatę, ale szybko przestała się śmiać. Zauważyła bowiem, że perły zniknęły…

Migrujące humbaki właśnie mijały wybrzeża Norwegii. Ela oddała się temu, co kocha najbardziej – śpiewaniu. Nuciła piosenkę o zatroskanej mewie „Nie płacz Mewka”.

Heniu zwolnił podczas nabierania powietrza. Chwilę poleżał na powierzchni wody. Czekał, aż większość długopłetwców go minie. Kiedy zobaczył, że dopływa do niego ostatnia grupa humbaków, zanurzył się.

– Teraz albo nigdy – powiedział.

Płynął wolniej, aż był ostatnim humbakiem w migracji. Kiedy słońce pięknie zaświeciło na powierzchni i lekko oślepiało pozostałe wieloryby, Heniu skręcił w lewo i odłączył się od grupy.

– Mam nadzieję, że mi wybaczycie – szepnął – ale ja muszę tam popłynąć.

Agata susami podskoczyła do Basi i Sławka. Po chwili zauważyła, że z ubrudzonego podkoszulka chłopaka wystaje nabój usypiający z niebieską kokardką. Taki sam znalazła wbity w udo Basi. Złapała kokardkę w pyszczek i odrzuciła nabój najdalej jak umiała. Przy drugim tak niefortunnie wybiła go w powietrze, że opadając wbił się w jej ogon.

– O nieee – zdążyła wydusić z siebie, po czym znowu zasnęła.

Minęła godzina. Basia i Sławek próbowali zrozumieć, co się właściwie stało i dlaczego Agata ma wbite w ciało aż dwa usypiające naboje. Foka dodatkowo majaczyła przez sen. Wygadywała takie głupoty, że Basia i Sławek z trudem powstrzymywali śmiech.

– Ślubuję ci, Heniu – mamrotała pod nosem. – Ciemno już, zgasły wszystkie światła. Będę twoją biedronką, a ty czarnym kotkiem. Włodek, goń mnie, ty mój miraculum. – Na potęgę posępnego czerepu – Hello, you fool, I love you – Sławciu, mój foczy sokole. Mój ci ty – Amelinium – Kochać cię, to mieć w płetwie cierń – Dzień dobry, ja po rybki, aha, to pralnia?

Nie minęła chwila a obie foki turlały się ze śmiechu. Kiedy wytarły łzy radości, podskoczyły do Agaty i na trzy, używając pyszczków, usunęły nieproszone przedmioty z jej futra. Sławek postanowił obudzić Agatę pocałunkiem.

– Zwariowałeś – rzuciła Basia. – Tak bez pozwolenia? Ty się lepiej opanuj. Jak będzie chciała, to cię pocałuje, a nie śpiącą fokę będziesz mi tu całował. Ale mi już od niej!

Sławek odsunął się na bezpieczną odległość. Wiedział, że z Basią nie ma żartów.

– Ja chciałem dobrze.

– Dobrze dla ciebie, mhm – podsumowała Basia.

W tej samej chwili Agata otworzyła oczy. Zobaczyła przyjaciół i przypomniało jej się.

– Perły!

– Agato, ty się ciesz, że żyjemy, a nie… perły. Wiesz, co oni mogli z nami zrobić? – odpowiedziała racjonalnie Barbara.

– Moje perły! – Agata ewidentnie nie słuchała kuzynki.

Po plaży rozległ się głośny foczy krzyk.

– Co się stało? – zapytał Sławek.

– Płyńmy. Szybko – rzuciła Agata i wskoczyła do morza. Pozostałe foki zrobiły to samo.

Wieloryb Heniu Humbak co jakiś czas oglądał się za siebie.

– Uff – powiedział, wypatrując innych humbaków – chyba mi się udało ich zgubić.

Co prawda, była to już któraś z kolei migracja humbaka, ale nie znał jeszcze drogi na tyle, by czuć się tu komfortowo. Poza tym pierwszy raz zboczył z kursu, by wziąć udział w największym wydarzeniu swojego życia. Nie myślał o pozostałych wielorybach. Przed oczami miał tylko podium i wielki konkurs skoków nad powierzchnię wody. Wiedział, że to jego przeznaczenie. W tej chwili nic innego się nie liczyło. Płynął dalej.

– Jak to zniknęły? – zapytała Basia.

Agata, Basia i Sławek rozmawiali z zapłakanymi Eryką i Marzeną. Obie nie mogły znaleźć swoich dzieci. Agata pomyślała, że to nie był przypadek. Kazała Eryce i Marzenie szybko się obrócić. Basia westchnęła z przerażenia. Zarówno Marzena, jak i Eryka miały także wbite usypiające naboje w futro.

– Najpierw moje perły, a teraz małe foczki? O nie! Tego już za dużo! – powiedziała Agata. – Eryko, Marzeno – zostańcie tu na wypadek, gdyby małe się wystraszyły i po prostu gdzieś uciekły. Może wrócą. A my mamy kilka rzeczy do zrobienia. Sławek, Baśka, w drogę! Do portu.

Sławek nie mógł napatrzeć się na fokę. Agata wykazała nieznane dotąd cechy opanowania stresu i działania w trudnych sytuacjach. Bardzo mu zaimponowała. Po drodze wyjaśniła fokom, że tamtej nocy, kiedy perły spadły na nią z nieba, schowała się przy kutrze rybackim, który kołysał się, jakby ktoś po nim skakał.

– To najlepszy trop, jaki mamy – dodała.

Gdy foki dopłynęły do kanału portowego, przy niebiesko-pomarańczowym kutrze faktycznie majstrowały trzy osoby. Dwóch mężczyzn i jedna kobieta zupełnie nie przypominali rybaków. Byli ubrani na czarno i próbowali uruchomić silnik łodzi.

– To jest podejrzane. Co nie? – szepnął Sławek.

– Baśka, płyń do naszych i daj im znać, co się dzieje. Właściwie to daj znać każdemu, kogo spotkasz.

– Agata kierowała akcją jak profesjonalistka.

– Jaki macie plan? – zapytała Basia.

– No właśnie. W sumie, Baśka, to jest bardzo, ale to bardzo dobre pytanie – odpowiedziała Agata.

Kiedy wszystkie foki myślały, co zrobić, złodzieje uruchomili silnik kutra. Usłyszeli też najważniejsze zdanie całej wyprawy.

– Idź do samochodu po resztę małych fok. Musimy się jak najszybciej zawijać.

Agata wstrzymała oddech.

– Co za bezczelność, tego już za dużo. Szybko. Na brzeg – krzyknęła. – Sławciu, zmiana planów. Ty płyniesz powiadomić wszystkich dookoła. Wiemy już, gdzie są młode. Jazda! – Sławek ruszył ile sił w płetwach. – Basia, za mną. Wiem, co robić.

Kiedy cała trójka szła do samochodu, Baśka i Agata wyskoczyły na brzeg. Wypatrywały. Gdy złodzieje oddalili się na odpowiednią odległość, foki wskoczyły do kutra. Baśka szybko zlokalizowała pistolet z usypiającymi nabojami. Złapała go w pyszczek i wyrzuciła za burtę.

– Brawo ty – dodała Agata. – Cicho, wracają.

Foki postanowiły schować się w przedniej części kutra. Przy dziobie zwinięty był pokrowiec, którym rybacy zabezpieczali kuter. Agata i Basia weszły pod niego.

– Tylko ani mru-mru – powiedziała Agata.

– Czekamy na odpowiedni moment.

Nie minęło kilka minut, jak na kutrze pojawiły się trzy dorosłe osoby i cztery skrzynki z małymi foczkami.

– Mamy wszystko. Nowy silnik też działa. Płyńmy do Norwegii i zapomnijmy o sprawie.

Foki usłyszały, jak silnik nabiera mocy. Chwilę później niepozorny kuter rybacki z nadzwyczajną prędkością płynął już po wodach Bałtyku.

– Dobrze, że podrasowaliśmy ten kuter. To był idealny plan. Nikt by o tym nie pomyślał

– powiedział jeden ze złoczyńców. Bardzo seplenił.

– Skok życia – dodała kobieta. – Skarby za miliony i małe foczki będą hitem na aukcjach. Będziemy miliarderami!

Agata i Baśka nie mogły słuchać ich gadania. Sama myśl, żeby wystawić kochane, malutkie foczki na aukcji tylko napędzała Agatę do działania.

W tym samym czasie Sławek zabił na alarm i powiadomił wszystkie foki i morświny o porwaniu i kradzieży. Dał też znać radiu FOK FM. Miejscowe rybitwy, oburzone zachowaniem złodziei, również postanowiły pomóc w pościgu. Wysłały też zwiadowców, by poinformować zwierzęta z innych krajów o gagatkach w pomarańczowo-niebieskim kutrze. Z misją ratunkową wypłynęły foki, morświny oraz wyleciały rybitwy i bałtyckie mewy.

Heniu dopłynął na miejsce. Nie mógł uwierzyć, że słyszy najbardziej wyczekiwane słowa w swoim życiu:

– Witamy na międzynarodowych zawodach skoków ponad powierzchnię wody. – Prowadzący wydarzenie delfin butlonosy, Krzysztof, nie krył radości z organizacji wydarzenia. – Po 4 latach udało się zaprosić wszystkich niesamowitych skoczków. Przed nami wspaniałe akrobacje i niezwykłe emocje.

Tłum zwierząt zgromadzonych na wybrzeżu Norwegii, niedaleko latarni w Lindesnes przerósł oczekiwania organizatorów. Ptactwo z okolicznych regionów przybyło tłumnie. Niektórzy nawet ze Szwecji. Na samym szczycie zbocza usadowiły się dwie rybitwy. Jedna miała złoty kolczyk i ufarbowane pióro, druga tatuaż na płetwie.

Na zawody przypłynęły także ryby i morskie ssaki z całego Morza Północnego. Heniu był taki szczęśliwy. Chciał skakać z całych sił, ale wiedział, że musi być cierpliwy. Martwił się, że nie ma z nim mamy i taty, ale wiedział, że zaraz po skokach dołączy do migracji i wróci do nich z pierwszym miejscem w konkursie.

Heniu dowiedział się, że skacze jako szósty zawodnik. Mógł dzięki temu podejrzeć konkurencję. Konkurs oceniała grupa czterech morskich ssaków: morświn, delfin, orka i kaszalot. Przed rozpoczęciem skoków poinformowano, że oceniana będzie technika wyskoku i powrotu do wody, akrobacje, styl i plusk końcowy.

Następnie stado pięciu orek zaprezentowało układ taneczny do piosenki „Wszystkie orki nasze są”. Heniu obserwował orki z dystansem. Pamiętał, co mama mówiła mu o tych drapieżnikach. Mimo to, ich gracja i piękna technika skoków bardzo mu imponowały.

– To były orki z Majorki – powiedział delfin Krzysztof i zaprezentował pierwszego zawodnika.

– Przed nami Waleń Biskajski z północnego Atlantyku.

Wieloryb zaczął od tańca płetwą i ogonem, by zanurzyć się w wodzie i wyskoczyć na kilka metrów. Waleń obrócił się w powietrzu dwukrotnie i opadł na brzuch, wywołując szał wśród widowni.

Heniu był pod wrażeniem. Pierwszy raz był w grupie, w której każdy doceniał umiejętności skoków. Wszyscy się nawzajem dopingowali. To było wspaniałe uczucie. Nie mógł doczekać się swojej tury. Przypomniał sobie, jak kiedyś odłączył się od mamy i dotarł do Poznania w Polsce. By wrócić bezpiecznie do domu, musiał wyskoczyć z rzeki Warty i obrócić się w powietrzu. Most miał może z dwanaście metrów, więc dużo więcej niż wyskok Walenia Biskajskiego. Uśmiechnął się też, bo zobaczył ponownie moment, w którym spotkał się wtedy wzrokiem z kobietą jadącą tramwajem na moście, która z wrażenia upuściła kanapkę.

Tymczasem kuter rzezimieszków był już w połowie drogi do Szwecji. Niektóre foki bardzo zmęczyły się pościgiem i robiły sobie przerwę. Morświny nie odpuszczały. Jeden ze złoczyńców zobaczył nawet stado morświnów po prawej, ale nie domyślił się, że to misja ratunkowa. Agata i Basia postanowiły poczekać, aż kuter zwolni. Agata wiedziała, że mają tylko jedną szansę. Przegadała też z kuzynką cały plan. Zapomniała nawet o perłach. Priorytetem było uratowanie małych foczek. Była zdeterminowana i wyczekiwała odpowiedniej chwili.

Wieść o porwaniu szczeniąt i tajnej misji dwóch odważnych fok dotarła do wybrzeży Szwecji szybciej niż kuter. Poprzez radio i kolejne osobniki, drogą morską i powietrzną, o pościgu zaczęto mówić już w Norwegii. Wkrótce obok Tadzia i Romcia, rybitw ze Szwecji, które przybyły na oglądanie konkursu skoków wylądowała mewa Julia. Opowiedziała im, co dzieje się na wodach Bałtyku. Złoty kolczyk w uchu Tadzia zaczął drgać z ekscytacji.

– Ty to słyszysz, Romciu? – powiedział Tadziu.

– Szpiedzy w kutrze z kradzionym towarem i porwanymi fokami? Trzymaj moje pióra – dodał Romcio.

Tadzio i Romcio uwielbiali teorie spiskowe. Szpiedzy i historie kryminalne to było ich życie.

– Co się dzieje z tym światem? Powiem ci, schodzi na gołębie – odpowiedział Tadziu.

– Lecimy zobaczyć, jak to się skończy?

– Minuta osiem i lecim panie – rzucił Tadziu.

W tej samej chwili delfin Krzysztof zapowiadał wyskok następnego zawodnika. – A już za chwilę przed nami wieloryb, o którym słyszał chyba każdy. Heniu Humbak. Nie ma istoty, która nie słyszałaby o jego niezwykłej przygodzie i legendarnym skoku w Poznaniu. Dziś na własne oczy zobaczymy jego możliwości.

– Słyszałeś, Tadziu? Romcio był bardzo zdziwiony.

– To niemożliwe – odparł Tadziu.

– A jednak, chopie. Ten sam Henryk. To nie może być przypadek.

Romcio nie czekał na reakcję Tadzia i wzbił się w powietrze. Nabrał prędkości i pofrunął w stronę Henia.

Humbak był bardzo skupiony na skoku. Wymyślił, że zanurkuje. Wyczeka na odpowiedni moment i kiedy woda się uspokoi, wyskoczy jak strzała, obróci się cztery razy i kiedy będzie opadał, zrobi jeszcze kółko tuż przed finałowym pluskiem. To będzie jego najlepszy skok.

– Przepraszam, panie Henryku. Czy pan mnie pamięta?

– Pan Romcio? – odpowiedział zaskoczony Heniu.

– Jak mnie rozpoznałeś? Jesteś szpiegiem? Masz jakieś urządzenia śledzące?

Heniu się uśmiechnął. Spotkał starego przyjaciela.

– No nie. Poznałem pana po tatuażu – odpowiedział Heniu.

– Niech będzie, panie Henryku. Otóż widzi pan. Mamy taką sprawę.

Na miejsce przyfrunął też Tadziu.

– Panie Henryku. My wiemy, że pan jest szpiegiem.

– Ale ja nie jestem – zaczął Heniu.

– Proszę nawet nie zaprzeczać – przerwał mu Tadziu. – Jako szpieg musi pan pomóc.

– Ale ja zaraz skaczę – rzucił Heniu.

Heniu chciał spłoszyć rybitwy. Za kilka minut miał przecież wykonać najważniejszy skok życia. Czekał na to latami. Rybitwa tymczasem kontynuowała.

– Po Bałtyku płynie kuter z porwanymi foczkami. Są na nim też dwie polskie foki, jakaś Agatka i Barbara. Trzeba im pomóc, bo może to się kiepsko skończyć. Jest tam trójka porywaczy. To co, chopie? Pomagasz?

– Foka Agatka? – zapytał Heniu.

To było prawie niemożliwe. Ile może być fok o imieniu Agata? Heniu zobaczył przed oczami, jak Agata przed laty próbowała mu pomóc. Jak zwerbowała rodzinę i morświny, które poprowadziły go bezpiecznie do domu. Teraz ta sama Agata była w tarapatach. Co miał zrobić? Płynąć z odsieczą czy zostać i wziąć udział w zawodach? Wiedział, że jeśli zrezygnuje z pierwszego skoku, zostanie zdyskwalifikowany. Pomóc przyjaciółce czy spełnić marzenia?

Agata odczuła, że kuter zwalnia.

– Co się dzieje? – zapytał jeden z rzezimieszków.

– Patrz na niebo – odpowiedziała kobieta.

Kilkadziesiąt mew i rybitw zmierzało prosto na kuter. Przyspieszały i ani myślały zwalniać. Złoczyńcy byli w szoku. Nie wiedzieli, co robić. Ptaki podlatywały do dwójki przebywającej na pokładzie i skubały ich odzienie.

– Potworne ptaszyska – krzyczała kobieta. – Zróbże coś, a nie tak stoisz.

Mężczyzna robił mnóstwo uników, po czym schował się do kabiny.

– Typowe – podsumowała kobieta.

Ptaki nie dawały za wygraną i popychały złodziejkę oraz stukały dziobami w szybę, zasłaniając widok kierującemu łodzią. Zrzuciły też z kutra do wody dużo przedmiotów, w tym kilka desek. Nie minęła chwila i kobieta postanowiła schować się w przedniej części kutra. Podniosła materiał, a tam syknęła na nią Agata. Foka ruszyła do przodu. Tuż za nią wyskoczyła Baśka. Złodziejka była w kropce. Widziała też nadlatujące rybitwy. Zdesperowana, wyskoczyła za burtę.

Kuter się zatrzymał.

Jeden z mężczyzn wyszedł z kabiny. Momentalnie wystrzelił flarę ostrzegawczą i w sekundę rozgonił wszystkie ptaki. Następnie spojrzał prosto na foki. Agata zerknęła na Basię. Była gotowa. W tej samej chwili obie foki zemdlały.

Z kabiny wybiegł drugi rzezimieszek. Zobaczył leżące foki, wzruszył ramionami i razem z pierwszym wychylili się za burtę. Wypatrywali, gdzie podziała się ich wspólniczka. Trzymała się dryfujących desek. Nie była zadowolona.

Agata otworzyła oko i wiedziała: Teraz albo nigdy. Razem z Basią podskoczyły do przodu i popchnęły mężczyzn nosami. Jeden z nich wypadł za burtę i dołączył do kobiety.

Drugi złapał się liny i zwrócił w stronę fok.

Agata i Basia nie miały innego planu. Nie wiedziały, co teraz zrobić. Były też bardzo zmęczone. Co z nimi będzie?

Ciszę przerwał wielki plusk. Tuż przed kutrem z wody wyłonił się wielki wieloryb. To był Heniu! Agata nie mogła uwierzyć. Cóż to był za skok!

Cztery obroty w powietrzu i jeszcze jeden tuż nad taflą wody. Takiego plusku Bałtyk jeszcze nigdy nie słyszał.

– Heniu! To ty! – zdążyła wypowiedzieć w zachwycie.

Tadzio i Romcio przelatujący nad kutrem byli w szoku. Dzioby same im się otworzyły z wrażenia. Po skoku nad kutrem uniosła się wielka fala. Łódź zakołysała się, a woda zmoczyła złodzieja kompletnie. Klatki z foczkami uderzyły o siebie, zwalniając mechanizm i uwolniły szczenięta. Agata i Basia wykorzystały ten moment i razem nosami wypchnęły gagatka za burtę. Udało się!

Kiedy, podążając za flarą, straż przybrzeżna przybyła na miejsce, cała trójka pilnowana przez lokalne ptactwo unosiła się na wodzie na dryfujących deskach. Policja szybko odnalazła na kutrze zaginione klejnoty. Po młodych foczkach nie było jednak ani śladu.

Daleko od kutra, w stronę Polski, w towarzystwie dwóch mądrych rybitw i fok płynął wieloryb Heniu Humbak. Nie zanurzał się, bowiem miał na grzbiecie dwanaście małych foczych szczeniąt, które jeszcze nie umiały pływać. Agata nie wiedziała, skąd pochodziła reszta maluchów, ale obiecała sobie, że pomoże im odnaleźć rodziców. Była przeszczęśliwa. Nie tylko uratowała maluchy, ale i spotkała Henia. Bardzo za nim tęskniła.

Niedaleko polskiego wybrzeża na bohaterki i bohaterów czekały z niecierpliwością foki i morświny, w tym Eryka i Marzena. Pierwszy wypatrzył wszystkich Sławek. Jak tylko zobaczył Agatę, jego serce zabiło szybciej. Ruszył do przodu razem z innymi i pokręcił się z radości. Co to była za defilada. Foki w radosnym okrzyku łączyły się z mewami i rybitwami, a morświny uderzały z radości ogonami w taflę wody.

– Heniu, mój ty bohaterze. Mój sokole wielorybi.

– Agata nie mogła powstrzymać uśmiechu.

– Agatko, jesteś bardziej odważna, niż myślisz

– odpowiedział Heniu.

– Agato! – krzyczał uratowany Sławek. – Jesteś cała! Tak bardzo się o ciebie martwiłem.

Sławek spojrzał na Basię. Ta rzuciła mu ostrzegawcze spojrzenie. Chłopak wiedział, co zrobić.

– Agato, czy mogę cię z radości pocałować? – zapytał.

– No już myślałam, że nigdy nie zapytasz. Całuj mnie, Dylanie. Mój ci ty – odparła.

Baśka uśmiechnęła się szeroko i powiedziała z zadowoleniem!

– No!

W tej chwili do wieloryba podpłynęły foki, które po kolei brały w pyszczki uratowane szczenięta. Nie minęło kilkanaście minut, a Eryka i Marzena nie tylko przytulały swoje pociechy, lecz także stały się rodziną zastępczą dla pozostałych ocalonych maluchów.

Tymczasem Heniu musiał wyrazić swoją radość najlepiej jak potrafił. Zaczął skakać. Dał taki pokaz, że zgromadzeni na plaży ludzie nie wiedzieli, co mają ze sobą zrobić. Najbardziej zaskoczony był Ksawery z Poznania, który przybył na wakacje na Hel z rodzicami i mopsiczką Lindą. Do końca nie wiedział, czy ma halucynacje, czy to dzieje się naprawdę.

– Ojej, znowu wieloryb – mruknęła Linda. – Czy my nie możemy mieć innych atrakcji niż wiecznie skaczące wieloryby?

Ksawery uśmiechnął się i przytulił Lindę. Tuż za nim stała mama Ewa i tata Krystian. Nie mogli opanować łez.

– Wybacz Heniu, ale nasze zaręczyny nie wypalą. Sorry, bo chyba jestem już zajęta – skwitowała Agata.

– Trudno, Agatko. Cieszę się, że mogłem pomóc i, że wszystko dobrze się skończyło.

– Nie martw się, Heniu. Moja uroda to dar. Ciesz się, że go doświadczyłeś.

Heniu i Basia zaśmiali się jednocześnie.

Tadziu i Romcio podlecieli do Henia i powiedzieli mu, że jak na szpiega, to spisał się super i to był najlepszy wyskok, jaki kiedykolwiek widzieli.

– Naprawdę? – zapytał Heniu.

– Chopie, chopie. Jak żyję, to był złoty medal olimpijski i mistrzostwo świata w jednym – wyznał Tadziu.

– Nie żałuj tych zawodów, bo nie ma czego żałować – dodał Romcio.

Heniu się zarumienił.

– Jakich zawodów? – zapytała foczka.

– Nieważne, Agatko. Najważniejsze, że wszyscy są cali i zdrowi. Żadne medale nie dają tyle, co szczęście na twarzy najbliższych.

W tej chwili Heniu zrozumiał, co mówiła do niego mama. Nagrody są świetne, ale ich brak wcale nie oznacza, że jest się gorszym. Sukcesy przychodzą i odchodzą, a przyjaźnie i relacje zostają na lata. Kiedy patrzył jak Eryka i Marzena przytulają wszystkie maluchy, w jego sercu zrobiło się bardzo ciepło. Od razu pomyślał o mamie Eli i tacie Franciszku. Wiedział, co musi teraz zrobić. Na szczęście znał już bardzo dobrze drogę i pamiętał, jak wypłynąć z Morza Bałtyckiego.

Foczka Agatka podpłynęła do Henia, przytuliła go i nawet dała mu buziaka w policzek.

Dziękuję, Heniu – dodała. – I wiesz co? Może wpadaj częściej. Robię fantastyczne tiramisu.

– Obiecuję – odpowiedział Heniu.

Basia nadal nie wierzyła, że zaprzyjaźniła się z najprawdziwszym humbakiem. Cała przygoda tak ją natchnęła, że postanowiła, że zostanie ratowniczką i będzie pomagała morskim istotom w potrzebie.

Heniu pożegnał się z przyjaciółmi i z eskortą Tadzia i Romcia popłynął, by dołączyć do swojej migracji. Na pożegnanie, w świetle zachodzącego słońca poskakał jeszcze ze szczęścia, umilając widok wszystkim zgromadzonym na plaży.

– No dobra. To poskakał. Słońce zaszło. Dawać przysmaki – podsumowała dzień mopsiczka Linda.

KONIEC

KILKA CIEKAWOSTEK O FOKACH:

Foka szara to największa z fok, które spotkać można w Bałtyku.

Głównym pokarmem foki szarej są ryby, skorupiaki oraz małże.

Przedstawicielki i przedstawicieli tego gatunku najczęściej spotkać można w Polsce
w wodach Zatoki Gdańskiej.

Od 2010 roku największe skupiska foki szarej w naszym kraju zamieszkują tereny rezerwatu Mewia Łacha na ujściu przekopu Wisły. Niekiedy w jednym miejscu odpoczywa tam trzysta fok jednocześnie.

Choć foki szare nie odbywają dalekich wędrówek, zdarza się, że młode osobniki pokonują nawet tysiąc kilometrów.

Okres godowy fok szarych przypada na luty i marzec. Ciąża trwa u nich jedenaście i pół miesiąca.

Focze szczenięta przychodzą na świat pokryte białym, gęstym futrem zwanym lanugo.
Są nim okryte przez pierwsze dwa, trzy tygodnie życia. Nie wchodzą wtedy do wody.

Według danych Stacji Morskiej im. Profesora Krzysztofa Skóry Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego, w Morzu Bałtyckim żyje obecnie około trzydziestu tysięcy fok szarych, w tym foka Agatka.

ZADANIA:

1. Kto ze znajomych Agaty najbardziej zapadł ci w pamięć i dlaczego?

2. Kiedy Agata spała, mamrotała pod nosem od rzeczy, przez co Sławek i Basia turlali się ze śmiechu po ziemi. Robimy konkurs. Jedno z was kładzie się. Zamyka oczy i tak jak Agata, wygaduje głupoty pod nosem. Wygrywa osoba, która najbardziej rozśmieszy pozostałych. Czy ktoś będzie zabawniejszy niż Agata?

3. Narysuj lub stwórz z wybranych materiałów wystawę klejnotów, którą tak bardzo chciała zobaczyć Agata.

4. Sławkowi znudził się biały podkoszulek. Nadszedł czas na zmianę stylówki. Jak myślisz, w czym będzie mu teraz najwygodniej? Spróbuj ułożyć mu garderobę z dowolnych elementów.

5. Nasze szare bohaterki mają kilka ukrytych talentów. Pracowniczki fokarium odkryły, że niektóre foki potrafią utrzymać piłkę na samym czubku nosa nawet kilkadziesiąt sekund. Sprawdźcie, kto u was będzie najlepszy w balansowaniu piłką na nosie. Agata poleca grę lekką piłką. Sama próbowała piłką od nogi i tak szalała, że zbiła mamie wazon.

6. Poszukaj zdjęć fok z rezerwatu Mewia Łacha na Wyspie Sobieszewskiej.
Ciekawe, ile fok jesteś w stanie doliczyć się na fotografiach?

7. Jedną z ulubionych piosenek mamy Eli jest „Nie płacz Mewka”. Jak myślisz, która piosenka byłaby ulubioną foczki Agatki, a która foczki Barbary?

8. Poszukajcie w Internecie odgłosów, które wydają foki szare. Czas na konkurs! Kto najlepiej w domu naśladuje fokę?

9. Foczka Agatka uwielbia spać na wygodnym kamyku. Drzemki są wspaniałe, prawda? Spróbuj namalować śpiącą Agatkę.

10. Choć mopsiczka Linda jest damą, czasem lubi pobiegać po plaży. Narysuj jej portret na tle zachodzącego słońca. Wykorzystaj dowolne materiały.

11. Jakie nowe słowa poznaliście dziś przy lekturze przygód Agatki? Wypiszcie je wszystkie.

12. Agatka, Basia i Heniu uratowali aż dwanaście kochanych foczych szczeniąt. Przed tobą trudne zadanie. Trzeba nadać im imiona. Do dzieła.

13. Agata lubi słuchać radia FOK FM. Jak myślisz, które focze programy są jej ulubionymi? Powymyślaj z rodziną nazwy audycji i zaprezentuj je w formie godzinowego planu przypominającego szkolny plan lekcji.

14. Heniu Humbak najbardziej na świecie kocha wyskoki z wody. Co ty lubisz robić najbardziej? Jak się czujesz jak to robisz? Heniu byłby przeszczęśliwy, gdybyś opowiedział mu o swojej pasji. List do Henia możesz wysłać na adres Estrady Poznańskiej.

EPILOG

Minęły trzy dni. Heniu nie robił przystanków. Płynął, ile sił w płetwach. Niedaleko wybrzeża Portugalii usłyszał plusk, który kojarzył. Wziął głęboki oddech. Momentalnie zanurkował i wyskoczył z impetem nad powierzchnię wody. Opadł na brzuch. To był imponujący plusk. Wypoczywające na brzegu ośmiornice zaczęły wiwatować aż czterema mackami. Heniu wynurzył się i nasłuchiwał. Nie minęła chwila, a dotarł do niego kolejny znajomy dźwięk uderzenia o taflę wody. Teraz już wiedział na pewno.

– Tata! – krzyknął radośnie.

Usłyszał jeszcze jeden plusk. Poznałby go w każdym zakątku świata.

– Mama!

Pobierz. Poczytaj. Posłuchaj.

Książkę tę wydaliśmy również w formie papierowej oraz nagraliśmy jako słuchowisko. Występują w nim: Krystyna Czubówna, Barbara Jonak (Kurzaj), Katarzyna Kwiatkowska, Joanna Okuniewska, Jarosław Boberek i Grzegorz Drojewski.

Posłuchaj na stronie estrada.poznan.pl.

P.S. Znajdziesz tam również inne fascynujące opowieści.